اهسته در باران ...

امید : دیروز رفتم آرایشگاه نمیدونی چقدر ازم پول گرفت !

فرهاد : جدی ؟ ولی من که راحتم . اصلا آرایشگاه نمی رم .

امید : برو بابا ! مگه میشه ؟ تو که کچل نیستی ! وقتی موهات بلند میشه چی کار میکنی پس ؟

فرهاد : با زنم دعوا می کنم !!

 

مترسکا دنیای غم انگیزی دارن ... تنها همدمشون کلاغهای شوم و سیاهی ان که باید برسم فلسفه ی وجودی زندگیشون فراریشون بدن ... هیچ کس نمیاد سراغشون ... گاهی وختا آدما از دور اونا رو با یکی اشتباه می گیرن ... بیچاره مترسکا شاد می شن که یکی غیر کلاغها داره میاد سمتشون ... مترسک خودشو برای سلام و احوال پرسی آماده می کنه ... نمی دونه چطور بگه ... آخه تا حالا به یکی سلام نکرده ... تا حالا به صورتی لبخند نزده ... هر چی بوده فریاد و خشونتی بوده که نثار کلاغها کرده ... مترسک منتظر اومدنشه ... اما همین که آدما بهش می رسن و میفهمن که که اون یه مترسکه  بی اونکه حتی نگاهی بهش بندازن و توی صورت مترسک شوق دیدار و لذت آشنایی رو ببینن می ذارن و میرن ... و مترسک تمام وجودش رو غم تنهایی پر میکنه ... مترسکی که پای رفتن نداره تا بره سمت کسی که میتونه باهاش زندگیشو  شادیشو و غماشو تقسیم کنه ... مترسک باید منتظر بمونه تا یکی بیاد سراغش ... اینه زندگی مترسکی !  ... و هر چی زمان میگذره مترسک دیگه مثل روزای اول نفرتی از کلاغها توی وجودش حس نمیکنه ... اما با این وجود  نمی تونه خودشو محصور زندگی با سیاهی و پلیدی بکنه ... و با اینکه کلاغها تنها موجوداتی ان که میان سراغش باز هم عشق به موندن و همراه دنیای اونا شدنو توی قلبش ایجاد نمیکنه ... و همین جور نفس میکشه و برسم عادت فراری میده و فراری میده ... ... ! ... و اینه که وقتی زندگیت مترسکی باشه هر چقدر هم که دور و برت شلوغ باشه باز هم تنهایی ...   ...   اما شاید یه روزی دیدی مترسک ما هم پای رفتنو پیدا کرد ... و ازدنیای کلاغهای اشنا و آدمهای نا آشنا پر گشود و رفت ... کسی چه می دونه آخرشو ...

 

نازنین : امید قهوه می خوری ؟

امید : نه !

نازنین : مطمئنی ؟

امید : نه !

 

( وقتی امید کوچک بود ... )

امید : مامان ! می ذاری برم با رضا بازی کنم ؟

مامان امید : نه مامان جون ! مگه بهت نگفتم رضا بچه ی بدیه و نمیخوام باهاش بازی کنی ؟

امید : پس اجازه بده برم باهاش دعوا کنم !

 

کسی چه می دونه چه حرفایی پشت یه نوشته اس ... کسی چه می دونه پشت این وبلاگ ... پشت این امید ... پشت این زندگی ... چه حقیقتی نهفته ... کسی چه می دونه آینده سوپرایز بزرگشو چه وقتی رو میکنه ... کسی چه می دونه ... حتی امید ... حتی اونم نمی دونه ...

يكي بود يكي نبود تو اين دنياي كبود آدما غير از خداي مهربون هيشكي نبود !

آره خب شايدم بود اما اگه بود چرا نبود چرا نخواست باشه شايدم من نديدمش شايدم .....

مهم نيست بزار ادامه بدم شايد آخرش تو هم به حرفاي من رسيدي كه اگر هم بود ، با نبودش يكي بود يني بودنش ....(چه شلغم شوروايي شد!)

آره جونم برات بگه كه تو اين دنيا با آدمايي خاكستري مايل به همون كبوديه دنياشون قصه ما راجب آدما نبود اما هرچي بود يه قصه بود

يه قصه جنس يه غصه ، يه غصه از جنس عشق ،يه احساس اونم از جنس خاص شايدم بايه طعم خاص شايدم قصه ما يه افسانه بود ....

اي بابا بزار بگم (هي با توكه داري اينو مي خوني نيستما با حرفايي هستم كه دارن به مخم فشار ميارن هستم آخه طفليا برا پرواز از قفس تنگ دلم با هم مسابقه گذاشتن !)

كجابوديم ؟

آها يادم اومد توقصه ي ما اون شخصيت اصليه آدم نبود پس چي بود ؟ يه ...يه ... يه حرف بود آره يه حرف كه خيلي تنها بود توي اين تنهايي هيچي با خودش نداشت نه هويت ،

نه معني ، نه هيچ جايي استفادش مي كردن آره اون هيچي نبود تموم عمرش تو آرزوي رسيدن به معني بود آرزوش گفته شدن بودآره فك كن !!!!!

آرزوش اين بود كه يه روزي از گنجه ذهن ما آدما رو ابشار زبونمون سربخوره بياد بيرون اره اما نه همين جوريدوس داشت با يه دوست به يه معنا برسه آخه اون تنها بود اما .. اما ....

آخه كلمه ها خيلي مغرور بودن آره اونا نمي خواستن با يه حرف كوچولوي بي ارزش باشن انگاري يادشون رفته بود كه خودشونم ..... آره اونا مي خواستن با هم نوعاي خودشون (كلمه ها ) باشن اونا مي خواستن يه جمله باشنخو هركسي يه آرزويي داره اي روزگاررررررر

يه روزي وقتي دلش خيلي خيلي گرفته بود يه گوشه اي نشست خواست تا هاي هاي گريه كنه اما .. اما كدوم اشكي مي تونست بشه نوشدارو واسه قلب كوچولوش كه حالا شده بود يه گوله درد كدوم اشكي مي تونس خونه ي دلشو از غصه ها پاك كنه

اما خوبيه حرف كوچولوي ما اين بود كه نا اميد نشد واي بود سر آغاز كار اون به راه خودش ادا مه داد و از نه شنيدن نااميد نشد آره رفت و رفت تا رسيد به من، رسيد به من نه من اون مني كه تو كلمس اوني كه به من اشاره مي كنه اوني كه .... مهم نيست !!!!!

منم تنها بود اما برخلاف كلمه هاي ديگه از اين كه هميشه من باشه نمادي از غرور باشه فقط و فقط واسه تنهايي باشه اره تنها باشه هر چند با ديگرون باشه خسته شده بود

آخه تا كجا من .... تا كجا با ديگرون اما تنها ....

آره خوب راستي نگفتم حرف ما يه واو كوچولو بودا!!!!!واو كوچولو خواست كه من باشه هرچند كه بازم نمي تونست بهش معنا بده اما خوب ارزو داشت ديگه

منم دلش نيومد بهش نه بگه اخه خودش عمري بود درد تنهايي رو چشيده بودشايدم از سر تفريح..

اونا روزاي زيادي باهم بودن واو خوشحال بود كه يه دوست داشت

كم كم واو كوچولوي ما عاشق شد

اون مي ديد كه معشوقش خوشحال خوشحال نيس يه روز كه از خواب پاشد يه تصميم گرفت خواست عاشق باشه اماا نه عاشق واقعا عاشق ....

اخه واو كوچولوي ما زيادي مهربون بود مي ديد كه من تنهاس شايد اون نمي تونست مكملش باشه

اون نمي تونس رهايي بخش اون از قفس تنهاييش باشه

اما خوب مي تونس عاشقش باشه مگه نه ؟

شايد نميتونست براش معنا باشه اما ميتونست دنبال يه معنا باشه

معنايي بزرگتر از من

واو كوچولوي ما روي منو بوسيدو بهش يه قول داد

قول داد بهش عشقشو ثابت كنه

اون رفت تو دنياي كلمات رفت و رفت

رفت تا رسيد به تو آره تو اميدوارم بدونين كدوم تو رو مي گم تو نه توحواستون باشه

حسي از درونش اونو براي كاراي بزرگ آماده مي كرد بهش دلداري مي داد كه با تموم كوچيكياش مي تونه مظهر يه معنيه بزرگ باشه

جالبه تو هم خسته بود خيلي زياد از اين كه هميشه سوم بود هميشه تنها بود هميشه فقط و فقط بهش نگاه كرده بودن اونم دوس نداشت اين تنهايي رو

واو كوچولوي ما رفت با تو دوس شد دستشو گرفتو بردش پيش معشوقش

واي خداي من اين يه لحظه ي بزرگ بود لحظه ي آغاز يك معني يه معني به وسعت دنياي معنا آره حالا من تنها نبود تو هم نبود حالا بودن من و تو

آره اون شده يه واسط بين من و تو

اما اما چه زود من و تو صميمي شدنو شدن ما

اما ديگه واسه ي واو كوچولوي ما مهم نبود اون خيلي خوشحال بود چون كاري كرده بود كه هيچ كي نتونسته بود انجام بده

هيچ كي با اون همه ادعا

آره واو كوچولوي ما از اون روز يه مامور ويژه هست يه مامور براي رسوندن من ها و تو ها به هم ....

اميدوارم سراغ منم بياد تو چطور؟

اره بابا عشقم عشق واوی*

شايدم ديگه دوس نداشته باشم من باشم

شايدم دوس داشته باشم منم واو باشم

تو چي ؟ تو چي دوس داري من ؟ تو ؟ واو ؟

 برگرفته شده از كتاب نويسندگان گم نام نوشته يJuDi&BaBa  

راننده تاکسی : دو نفرید شما ؟

امید : نه آقا ! من به زور یه نفرم !

 

کنفسیوس میگه : " هیچ کس بد نیست . انکه ما بد می خوانیمش خوبی اش کمتر است . " . هیچ کس در ذات بد نیست .تموم خیر و شری که ازبشر سراغ داریم برخاسته از نوع و نحوه ی رشد توی محیط زندگیشه . شاید شرورترین فرد اگه توی بستری از فرهنگ و اندیشه بزرگ می شد می تونست کسی باشه درخور تقدیر . تنها چیزی که می خوام بگم اینه که آدمهای بدی که دور وبرمون وجود دارن ممکنه اون قدری که ما تصور می کنیم بد نباشن . و این ما هستیم که با تصورمون به بدیهای اونا بال و پر می دیم . شاید اگه مهربانی و سخاوت ــ یعنی همون چیزی که گاهی کم دارن توی زندگیشون ــ رو نثارشون کنیم در وجودشون استحاله ای رو به دنیای خوبی ها شاهد باشیم . چون خدا از روح خودش در وجود انسان دمیده پس هیچ کس ذاتا آدم پلیدی نیس ت . تنها اتفاقی که افتاده نفوذ روح پلیدی در وجودشه  که جای روح پاکو تنگ کرده . اگه بدونیم چه طور اون روح پاک و مقدس رو در وجودشون دوباره رشد بدیم اون وقته که به ذات خودش و به سمت نیکی ها بر میگرده . به قول انجیل باید یاد بگیریم که : " با شیطان درون انسانها بجنگیم نه با خود آنها . " ...

 

پاک بودن گرانترین گنج زندگی است . برخی حادثه های زندگی فقط برای زائل ساختن آن رخ می دهند . هرگز به چیزی که آنرا از شما بگیرد تن ندهید  حتی دوست داشتن . که علاقه ای که پاکی تان را مطالبه کند رابطه ای پوچ و بی ارزش بیش نیست .

 

و در آخر ... شبه شعری می نویسم که سال پیش در چنین روزهایی برای سالگردی و برای یادمان و خاطره ای نوشتمش ... برای کسی که رفت و نماند .... اما غم رفتنش تا ابد باقیست ...

                                            " برای کسی که رفت و نرفت ... "

ایستاده ام

بر مزار آرزوهایم ...

چه می پرسی کجایم من ؟

                              بر فراز بی کسی هایم ...

کنارم گور تا گور

                 غریو گنگ تنهایی ست

                                            تنهایی " عریان " !

سلاحم حقه ی مرگ است

                                 حریفم ظلمت تردید ...

                                          . . . . . . . .

ایستاده ام ...

تنم از سردی زندگیم می لرزد

                           شعرم از فاصله ها شاکی نیست

                                     این عشق به فراقش

                                                  ــ هر چند گفتنش سخت است ــ

                                                                                              می ارزد ! ...

                                         . . . . . . . . .

ایستاده ام ...

زمستان است اینجا !

                         شادی ی رنج است و

                                                 رنج شادی ...

با تو ام ! برخیز ! بگشای چشم !

                                با توام ای زاده ی الفت !

                                               ای تو که چشم دلم را

                                                                          به مهرت بگشادی ...

با تو ام ! برخیز !

                  هوای سرد بی رحم زمستان را

                                                         تحمل بیش از این نیست ...

                                    . . . . . . . . .

ایستاده ام ...

نگاهم کن ! 

           داغ عشق دختری در دل

                                          خاک گور دلبری در مشت

          اشک رنج عاشقی در چشم

                                            حجم سرد پیکری بر پشت ...

نگاهم کن !

         آیا می بینی ام هنوز ؟

                    آری ! ایستاده ام !

                     ایستاده در بوران و باد ...

                                        ایستاده ام تا بر آرم فریاد

                                                    از ژرفای دل :

                                           " زندگی   بی عشق

                                                                     مباد ! ... "  ...

امروز شاهد شکستن بغض دختری بودم که هر چی خواست غرورشو جلوی من حفظ کنه نتونست و آرام و پردرد گریست ... کسی که مجبور بود برای امرار معاش کارهایی رو توی محل کارش بکنه که دوس نداشت ... و پولی هم که میگرفت اصلا متناسب با زحماتش نبود ... اما هممون میدونیم که وقتی ناچاری سایه بیافکنه روی زندگیمون گاهی مجبوریم کارهایی رو بکنیم که دوس نداریم ... وقتی گریه های دل پردردشو می دیدم با خودم گفتم ما مردها گاهی چقدر خودخواهیم ... و چقدر پست که از نداری و ناچاری و شرف کار کردن یک دختر برای مقاصد و منافع خودمون بهره کشی می کنیم ... اگه یه کم منصف باشیم می فهمیم که نباید آدمها رو قربانی احتیاجشون بکنیم ... باید یه کم منصف باشیم ...

 

زن : عزیزم ! هنوز به فکر من هستی ؟

شوهر زندانی : البته که هستم وگرنه تا حالا هزار دفعه از زندان فرار کرده بودم !

 

وقتی انسان مهیا می شود برای اینکه زیر باز ظلم برود سبب می شود که ظالم پدیدار شود . هر چه بیشتر خضوع کنیم برای ظلم  ظالم بیشتر فشار می آورد . و یکی از اثرات بد ظلم اینست که ببیننده ی ظلم را هم ظالم می کند ...

 

یکیشون بهم میگفت دوستم داره . یکی دیگه می گفت از من بدش می یاد . حرف هردوشونو باور کردم . آخه دل ساده ی من زودباور بود و خوشبین . اما روزها و شبها که گذشتند دیدم که اشتباه کردم ... اونی که بهم میگفت دوستم داره دشمنم بود و چاپلوس . فکر خودش بود . می خواست بهم نزدیک بشه تا منافع خودشو ببره . و اونی که بهم می گفت ازم متنفره عاشقم بود . فکر من بود و خوشبختیم .این جوری می گفت تا بره و منو توی مسیر بهتری قرار بده   ...  حالا که هر دوشون نیستن دارم بهشون فکر می کنم . و چه حسرت و افسوسی دلمو پر کرده .... افسوس به دوس داشتنهایی که نثار دشمنم کردم . و حسرت عشق هایی که به اونی که عاشقم بود نورزیدم . و ازش جز حس بدی توی دلم نبود . و به یه چیز دیگه هم فکر می کنم . به اینکه چرا دنیامون این جوری شده . چرا چرا نمیشه اشک ها و احساسها و تنفر و عشق ها رو باور کرد ؟ فرقی نداره عشق یا تنفر هر کدومشون که باشیم ممکنه بعدها پشیمون بشیم ... چرا این قدر بهم دروغ میگیم ؟ . چرا رشته اعتماد رو این قدر آسون پاره می کنیم ... تا حدی که دیگه نمیشه چیزی یا کسی رو باور کرد ؟ ... چرا ؟

شب اندوهست و غم جانسوز جدايي                   بستري سرد و روياي خيس رهايي

با دو چشم سرخ و دلي پر آشوب                         يادم آمد رنج عشقي سودايي

حرف رفتن بود ميان بغض چشمانت                      قلب من عريان در اين سوز سرمايي

گفتي : " بيخبر رفتن در مرامم نيست "                 لبخند زنان گفتم : "هر چه تو امر فرمايي "

گفتي : " ناگزيرم ! ديگري را دوست ميدارم ! "        گفتم : " برو ! خوش باش با دلخواه رويايي "

تو  رفتي و لبخند رو ي لبانم جان سپرد                بغضم گرفت بغض درد بي كسي   تنهايي

بي تو در قلبم ديگر احساسي نمانده                  ندارم يادي ز ديروز و شوقي به فردايي

زندگي ام حال ديگر در لحظه ي اكنون است          ندارم از مرگ خويش هيچ پروايي

مرگ من رفتن نابهنگامت بود     زيستنم              جستجوي مرديست از كف داده بينايي  

يادم آمد روز اخر از مرامت گفتي                         مرامت هر چه باشد ... آخر قصه    بي وفايي

 

دكتر : سيگار عمرتونو كم ميكنه پدر جان !

اميد : ولي آقاي دكتر بابابزرگ من هفتاد و پنج سالشه !

بابا بزرگ : راس ميگي دكتر ؟ يعني اگه سيگار نميكشيدم الان نود سالم بود ؟

 

زن : عزيزم فكرشو بكن ! اگه شوهر اولم در جنگ كشته نشده بود من الان زنت نبودم .

مرد : همينطوره عزيزم ! جدا كه جنگ بلاي بزرگيه ! 

همین الان بازی دو تیم هلند و ایتالیا در نیمه ی اول با نتیجه دو بر صفر به نفع هلند تموم شد . چیزی که منومجبور کرد به عنوان یه طرفدار قدیمی هلند و مارکو فان باستن این پستو بذارم این بود که گل اول هلندو گزارشگر مسابقه مزدک میرزایی که من مخصوصا خیلی هم دوسش دارم یک متر آفساید اعلام کرد ... من احتمال میدم چون مزدک به طرز فجیعی ایتالیاییه واسه همین متوجه یه نکته نشده ... توی سانتری که فن در فات کرد بوفون با مدافع ایتالیا قاطی کرد و مدافع به بیرون زمین و پشت دروازه پرتاب شد ... دلیل آفساید نبودن گل این بود ... طبق قوتنین مهاجممیتونه با بیرون رفتن از زمین خودشو از جریان بازی حذف کنه مثل کاری که بازیکن ما وقتی مرحوم سیروس قایقران اون گل قشنگو به کره جنوبی زد کرد ... اما مدافع نمیتونه این کارو بکنه و با بیرون رفتنش مهاجم حریفو توی آفساید بذاره ... من تبریک میگم به هوش بالای داور و کمک داورش ... و اینکه داوری ما با اونا چقدر فاصله داره ...

امشب میخوام راجع به عشق بگم ... و البته نوع دیگری از دوس داشتن که عشق نیست و ما ها به اشتباه بهش این نامو میدیم ... میدونم احتمالا پست طولانی خواهد شد ... میدونم که خیلی از شما حوصله خوندنشو ندارین ... اما من مینویسم تا یه بار دیگه عشقو از دید خودم برای خودم و شاید هر کی که مایل باشه مرور کرده باشم ...  اینا رو گفتم تا توی نظرات نگین که کی حوصله ی خوندن اینارو داره .. اگه حوصلشو ندارین بهتره وبو ببندین و برین سراغ یکی دیگه ... اما یادمون باشه زندگی فقط سرگرمی نیس ... بخش بزرگی از زندگی رو تفکر تشکیل میده ... آدمی که نتونه راجع به اطرافش فکر کنه چیزی بیشتر از بقیه کائنات نداره ... در هر حال خوش باشین ...

یکی از دوستانم وقتی می خواست عشق رو معنی کند می گفت :  عشق مخفف حروفای اول جمله ی " علاقه ی شدید قلبی " است . همه انسانها تقریبا چنین تعبیری از عشق دارند . مولوی می گوید : " عشق بزرگترین فضیلت آدمی است و بوسیله ی عشق عواطف انسانی از هر نوع آلایش پاک می گردد." در اینکه عشق موهبتی است که گاه به برخی انسانها داده می شود شکی نیست اما چیزی که در اینجا مهم است اینست که خود ماهیت عشق چیست و چه تاثیری بر وجود آدمی و روابط متقابلش میگذارد . قبل از اینکه به عشق پرداخت باید تفاوتی را که عشق با آنچه که در تصور غالب انسانها وجود دارد را آشکار ساخت . در روابط میان انسانها دو پدیده ممکن است شکل بگیرد : ــ رابطه    ــ پیوند .  رابطه بسیار گسترده تر از پیوند می باشد و تمام سطوح علاقه و ارتباط میان افراد را بجز یک سطح در بر می گیرد . و آن یک سطح شکلی است که به پیوند مربوط است . در نخستین برخورد میان انسانهاست که آشنایی صورت می گیرد هر یک طرف مقابل را با دیدگانش می پاید و تجزیه و تحلیل داده ها و ادراک ها صورت می گیرد . و اگر ماحصل همه این تصورها و گفتگو ها خوشایند و باب طبع روحیه فرد باشد علاقه به ادامه ی این ارتباط شکل می گیرد و این باعث آغاز رابطه بین دو فرد می شود . پس رابطه شکل غالبا دلخواه و دوجانبه ای از بودن افراد در کنار هم است که با تمایل دو طرف آغاز شده ادامه می یابد و ممکن است هر آن که تمایل از بین رفت قطع شده و پایان پذیرد . آنچه که آنرا پایدار نگه می دارد تفاهم و همسانی ایده ها یا احساسها و البته علاقه ای که از قلب بر می خیزد است . رابطه بسته به ظرفیت افراد در توجه به احساس و انتظارات می تواند هر روز عمیق تر از پیش شود تا جائیکه بسیاری از آن به اشتباه  " عشق " نام می برند . علت اینست که رابطه ی  عمیق و ژرف شده که در آن لحظات زندگی و تمایلات یکی در دیگری فرو رفته منجر به خصلتی می شود که می توان نام آنرا " عادت " گذاشت . عادت به بودن یکی در زندگیمان عادت به گفت و گو ها    تبادل احساسها   خشم ها   لبخند ها   عصبیت ها و حتی آشتی ها و قهر ها . رابطه عمدتا منجر به عادت می شود . دیدار های روزانه بین افراد که ساده ترین مثال در این بخش است اگر قطع شود منجر به پیدایش دلتنگی در وجود افراد می شود زیرا چیزی که هر روز یا در یک دوره ی معین تکرار می شده حالا دیگر رخ نمی دهد و همین است که فرد را آزرده می سازد . احساس می کند چیزی را از دست داده که بخشی از وجودش است اما در واقع فراتر از فقدانی که در درونش با آن مواجه است او تصویری را در زندگی اش از دست داده است که به آن عادت کرده است . چشمان او فراتر از قلبش به دیدن فرد مقابلش اشتیاق دارد   دستانش نیز همین طور و بقیه ی اعضا . اینجاست که ماهیت " عادت " مشخص می شود . جنبه ی " بودن " فرد مقابل در زندگی شخص است که اهمیت دارد نه به خاطر عشق و علاقه ای که به او داریم بلکه به این خاطر که او قسمتی از زندگی روزمره ی ما شده است و ما هم طبق بقیه ی جزئیات زندگیمان وجود او را دوست داریم . عشق و علاقه یکی از ارکان این رابطه است اما چیزی که وجود دارد اینست که این علاقه همانطور که پس از پیدایش رو به فزونی گذاشته بهمان شکل نیز می تواند دچار نقصان شود تا جائیکه محو و نابود شده واز آن اثری در زندگی فرد باقی نماند .یک حادثه می تواند عشق موجود در رابطه را به نفرتی فراگیر بدل سازد و کم کم عادتی را که به بودن آن شخص در زندگیمان داریم فراموش خواهیم کرد چرا که عادتهای دیگری و رابطه های دیگری نیز می توانند جای آن را بگیرند و همین است که انسانها براحتی " نبود " یکی را با " بود " دیگری فراموش می کنند و زندگی را از سر می گیرند . انهایی که امروز می گویند " زندگی بی تو غیر ممکن است " در فرداهای نه چندان دور ــ و حتی خیلی نزدیکتر از تصور ما ــ همه چیز را از یاد می برند و بساطشان را پای سفره ی دیگری باز می کنند . گویی که هرگز فردی که به او اظهار علاقه می کرده اند را هرگز ندیده اند . این ازدیاد و نقصانی که در علاقه ی موجود در رابطه وجود دارد همان ماهیت " عادت " است . هر انسانی در درون خود و در اعماق قلبش فضایی سرشار از خودخواهی دارد که هر از چند گاهی در آن نفس می کشد . وقتی خوب به عادت بنگریم خواهیم دید که سرشار از خودخواهی است . اگر کسی را فقط به این خاطر دوست داریم که به بودنش عادت کرده ایم  و لحظاتی از زندگیمان را با رنگ و بوی او می شنویم و می یابیم این بارزترین نشانه ی خودخواهی است . اگر بخواهد که مارا ترک گوید تمام سعی مان را می کنیم تا منصرفش کنیم  حتی گاهی دلایل رفتنش را نادیده می گیریم چون نیاز داریم که ثبات زندگی مان را که دلخواهمان هم هست حفظ کرده و از تحول و تغییر برحذر داریم . گاهی موفق می شویم و او باز هم کنارمان  می ماند . گاهی هم علیرغم تمام حرفهای ما راه رفتن را پیش میگیرد و ما را برای لحظاتی در خلاء نبودن خویش باقی می گذارد . اما این فقط برای دوره ی کوتاهی است و ما چون می دانیم زندگی جریان دارد همراه این جریان شده و رفته رفته گرد نسیان بر روی لوح خاطرات گذشته مان با آن فرد فرو می نشیند و باز هم کسی دیگر و رابطه ای دیگر آغاز میشود . تمام تمایل ما به بودن آن فرد اگر دقیقا موشکافی شود از چشمه ی خودخواهی ما ناشی می شود . انسان ذاتا تمایل چندانی به تغییر در وضع موجود که از آن لذت می برد را ندارد و همین سر آغاز رفتارها و کنش های اوست . در مواقعی هم این خود فرد است که تصمیم به پایان رابطه می گیرد و در اینجا هم وضع همان است که گفته شد . بی اهمیتی به حرفها و دلایل فرد مقابل و اصرار به تصمیم خود بی آنکه به موضوع از زاویه ی مقابلش هم بنگرد . و اینست آغاز و پایان یک رابطه . لاروشفوکو می گوید : " آنچه مردم دوستی اش می خوانند چیزی غیر از نفع شخصی نیست . دوستی خود پرستی انسان است که می خواهد از دیگران به عنوان دوستی متنفع گردد . " البته افراطی تا بدین حد هم لازم نیست اما هر چه باشد خودخواهی بستر یک رابطه ی  عاطفی در دنیای امروز انسانهاست . آنچه که باید درباره ی انسان گفته شود اینست که ظرفیت او برای داشتن چنین عادتهایی زیاده بالاست  و او می تواند در آن واحد چندین رابطه را با چندین نفر ایجاد کرده و رهبری کند . بعدی از روح و قلب که در عشق درگیر هیجانات و احساسات و وقایع می شود بسیار بزرگتر  و عمیق تر از بعدی است که در عادت از قلب تصاحب می شود . و به همین دلیل سطحی تر بودن عادت است که ظرفیت روحی افراد توانایی همزیستی چندین عادت را در خود دارند . عشق همه ی وجود فرد را درگیر می کند اما عادت بخش کوچکی از فرد را تحت مقابله و مواجهه قرار می دهد . که ما حصل آن وجود چندین فرد در زندگی انسان با سطح عاطفی کمابیش بالاست که می تواند نبود هر یک را با بود دیگران جبران کند . هر چند به ظاهر این کار امر ناپسندی نیست اما باعث رفت و آمد های زیادی در زندگی فرد می شود و اطمینان به پایداری روابط را از بین می برد . چرا که هر لحظه امکان از هم گسیختنشان وجود دارد . ارسطو عنوان می کند : " کسی که زیاد دوست دارد در واقع کسی را دوست نمی دارد . " . بوردالو اظهار میکند " دوست همه کس دوست هیچ کس نیست . " این همان کیفیتی را می رساند که در رابطه ها و عادتها مطرح است  و آن عنصر عشق به خود است و نه دیگران . نکته ی دیگر اینکه در پدیده ی عادت آنکه غنی تر است بیشتر لطمه می خورد . آنکه بیشتر از طرف مقابل دوست دارد در هنگام جدایی چون خودخواهی زمینه ی چنین رابطه ای است  بیشتر از فرد مقابلش گرفتار اندوه و حسرت می شود. هر چه علاقه بیشتر باشد خودخواهی هم به همان نسبت  ــ برای حفظ این علاقه و وضع دلخواه موجود ــ بیشتر است . جدایی که در رابطه در واقع یک شکست محسوب می شود فردی را بیشتر آزار خواهد داد که خودخواه تر است چرا که تحمل چنین فرآیندی را کمتر در خود دارد . پس دنیای امروز کسانی را می طلبد که کمتر دل به کسی ببندند و ضمن خزیدن در لابلای رابطه های گوناگون کمتر آسیب ببینند . حال باید دید عشق در پهنای روابط انسانها در کجا قرار دارد .  در هنگام آشنایی گاهی حادثه ای پیش می آید که متفاوت از تجربه های پیشین است . گاهی با تلاقی دو نگاه   گاهی با یک برخورد ساده و ... با هر چه که آغاز شود تمام وجود فرد را می گیرد بی صدا و در سکوت محض شخص را تسخیر می کند به طوریکه فرد قادر نیست حوادث درونش را ببیند و بشنود و بفهمد . و به محض اینکه این آغاز  پایان یافت  فرد تازه می فهمد که لحظات غیر عادی را سپری می کند . هیجان  تشویش  بی قراری  همه در وجودش می جوشند و او می داند که چه اتفاقی افتاده است . غالبا عنوان می شود که عشق در نگاه اول اساسا بنیان درستی ندارد . هر چند که بنظر مضحک است که اینگونه فکر کنیم . طبق نظریه فوق باید اول تحقیق کرد  خلق و خو را شناخت شخصیت را ارزیابی کرد و سپس اگر تمام تحلیل ها مطابق معیار ها و ارزشهای از پیش تعیین شده بود آنگاه می توان یک گام به جلو برداشت و در چشمان فرد مقابل نگریست و گفت که من عاشقت شده ام . چنین سیستمی برای ایجاد و وجود عشق می تواند بیانگر این باشد که اگر معیارها و ضوابطی که عشق به آن فرد را جایز و بلا مانع دانسته از بین برود باید عشق را نیز پایان داد . چون او دیگر شایستگی اش را ندارد . آنچه از بالا بر می آید اینست که عقل در این سیستم اهمیت دارد و معیار های آن و احساس و قلب هم باید طبق قوانین عقل  عاقلانه رفتار کنند . موریس مترلینگ گفته : " وقتی که موضوع عشق در کار است پای عقل می لنگد " . پس چنین طرز فکری همانقدر احمقانه است که عاقلانه بنظر می رسد . در نخستین برخورد دو گونه اتفاق ممکن است رخ دهد . و در هر دو مورد شخص خود را در سرزمین تازه ای می یابد  . یکی عادت است و دیگری عشق . گاهی فرد خود را در دامنه ی کوه می بیند که از آن به عنوان عادت نام می بریم . او هم می تواند بالا برود و هم رو به پایین سرازیر شود . هر چه بالاتر می رود راه سخت تر و صعب العبورتر شده اما منظره و چشم اندازی هم که پیش رویش باز میشود زیباتر و آرامش بخش تر است . هر چه بالاتر رود ارتباط عاطفی اش با فرد مقابل بیشتر و عمیق تر شده و با هم بودنشان محکم تر می شود . اما شاید دیگر نتواند یا نخواهد که بالاتر رود و اینجاست که باز می گردد و رابطه پایان می گیرد . اما در حالت دوم که در این روزها بسیار نادر است فرد خود را در بالاترین قله می بیند . منظره ای که دیده می شود حیرت انیگز و محسور کننده است و اینجاست که او حاضر است تا ابد در انجا بماند و تصویر های وصف ناشدنی ای که از قله ی عشق دیده می شود را بنگرد . هر چند که زیستن در آن ارتفاع و در شرایط اغلب نامساعد توان و اعتقاد زیادی را طلب می کند اما فرد براستی حاضر به پرداختن هر گونه بهایی برای ماندنش در ان قله است . انسانی که در دامنه ی عادت گرفتار آمده چنان درگیر راه صعب العبور می شود که عملا از رسیدن به قله ی عشق باز می ماند .  عادت نمی تواند به عشق منجر شود زیرا سرشار از فزونی و کاستی است حال آنکه در عشق ازدیاد و نقصان جایی ندارد . بشر وقتی عشق را در وجودش یافت در لحظه ی اول همانقدر عاشق است که در اواسط یا اواخر آن . زیرا در قله ی احساس و عاطفه است و بالاتری ندارد . و بواسطه ی مفتون گشتنش به آن محیط دلربا تن به پایین آمدن هم نمیدهد . آنچه که بعدها به عشق افزوده می شود عادتی است که عاشق به بودن معشوق در زندگیش و در وجود خویش پیدا می کند . عشق می تواند عادت را هم بدنبال خویش بیاورد چرا که عادت هم زیر مجموعه ای از عشق است . افراد بنا به ظرفیت درونی و روحی شان تحت تاثیر عشق قرار می گیرند  که این ظرفیت در مورد همه یکسان نیست اما افراد با نهایت ظرفیتشان عشق را می پذیرند یعنی خود را بر قله ی احساس و عواطفشان می بینند. " عشق خودخواهی دو نفر است ." این یک ضرب المثل فرانسوی است . اما این احساس زمانی پدید می آید که بخواهیم از خارج به ارتباط آن دو نگاه و تجزیه و تحلیلش کنیم . ولی آنچه که در درون و بطن این پدیده رخ می دهد کاملا بر عکس است . چرا که آجرهای ایثار دیوار های کاخ زیبای عشق را ساخته اند . عشق بر خلاف عادت یک احساس دیگر خواهی است نه خودخواهی . عشق چیزی جز تکامل نیست . تکاملی همه جانبه که ابعاد متباین زندگی افراد را در هر مرحله ای که باشند به تناسب ظرفیت درونی فرد ارتقاء می بخشد . ماهیت عشق یک دگردیسی ژرف درونی است که ماحصل چنین فرآیندی رشد شخصیتی و نیروی ادراکی فرد است . رشد شخصیتی بدین مفهوم که عشق به سبب تار و پود ایثار گونه اش موجب می شود دیگر شخص به خود نیاندیشد و یاد بگیرد منافع دیگران را مدنظر قرار دهد . عشق آزمونی است که علاقه  وفاداری  و صداقت را محک می زند و به این سبب است که عاشق در مواجهه با مسائل زندگی اش دستخوش تردیدی می شود که ناشی از همین حس فداکاری است . تردید برای انتخاب شایسته که نخستین اصل آن  مبارزه با خودخواهی و غرور است . چرا که لازمه ی درک عشق محصور کردن و در نهایت نابود ساختن فضای مسموم خودخواهی درون فرد است . در قاموس عشق هدفی والاتر از رضایت محبوب نیست که در درجه ای همردیف وصال و حتی بالاتر از آن قرار دارد . لایب نتز می گوید : " عشق عبارت از لذتی است که که در نتیجه ی خوشبختی شخص دیگری بما دست می دهد . " این احساس فداکاری بتدریج در فرمی تعمیم می یابد و در مورد سایر افراد هم ممکن است شکل بگیرد و آنگاه است که وجود فرد متاثر از درخشش نامحدود عشق  محیط انسانی پیرامونش را گرما خواهد بخشید . عشق رسیدن به عمیق ترین مفهوم است و فردی که به عمیق ترین لایه های احساس و پاکی رسیده و مفهوم وجودی عشق را در درونش لمس کرده   دیگر نمی تواند سطحی نگر باشد . چرا که درونی مفهوم گرا و سطحی گریز دارد که ازقضاوتهای تند و خشمهای زودگذر و نفرتهای دامنه دار بر حذر است و همیشه به دنبال پاکترین قضاوت و تفسیری است که میتوان از حقیقت برداشت کرد . عشق هرگز به تنفر بدل نمی گردد و این عادت است که تنفر را می زاید . عاشق هرگز به پریشانی معشوق رضایت نخواهد داد و کین و انزجار راهی به سوی عشق نخواهند داشت . عشق زیباترین حقیقتی است که در دنیا وجود دارد . حقیقی ترین زیبایی و زیبا ترین حقیقت . و در عین حال یگانه است و همتایی نمی پذیرد . انسان نمیتواند در زندگی اش عاشق دو نفر گردد چرا که عشق بالاترین ظزفیت روحی فرد را طلب می کند و تقسیم آن غیر ممکن است . در نتیجه یکی یا هر دوی انها عشق نیستند و در شمار عادتها به حساب می آیند . عشق سراسر وجود را فرا می گیرد و به همین دلیل تکثر در عشق  امکان ناپذیر است . در عشق اگر جدایی روی دهد بر اساس تفاهم قلبی است که عطر و بوی ایثار می دهد . در عشق آنکه غنی تر است محتاج تر است و در عین حال فداکاری و تحملش هم بیشتر است . از خود می گذرد تا کسی که عاشقش است زندگی بهتری را تجربه کند . نمی تواند فراموشی را بپذیرد زیرا منظره ای که عشق نشانش داده آنقدر زیبا هست که فراموش نشود . تصویری را که از معشوقش می بیند را از دست می دهد اما در قلبش او را و وجود او را به خوبی احساس می کند . در قضایای عشق  ایثار یگانه دلیل موجه جدایی است و دلخواهانه پذیرفته می شود . عشاق حرفی ندارند که بهم بزنند چرا که از درون یکدیگر با خبرند ولیکن به صحبت هم محتاجند . اما می توان روزی را تصور کرد که برای سعادت یکدیگر  پا بر روی نیازشان می گذارند و یکدیگر را ترک میکنند . ژرژ ساند می گوید : " عشق یک سعادت دائمی است . " و ژان ژاک روسو می گوید : " یکی از معجزات عشق اینست که انسان در دردهای آن نیز لذتی حس می کند . عشاق حقیقی حال فراموشی و بی علاقگی را که احساس درد را از بین می برد بزرگترین بدبختی می دانند . " نکته ی دیگر اینست که عشق نه بینایی را از فرد می گیرد و نه شنوایی را مختل می کند . عاشق هم میبیند و هم می شنود اما هنگام تحلیل رابطه ها و رویداد ها و دیده ها و شنیده ها  از منطقی پیروی می کند که عشق بوجود آورده است و احتمالا با منطق فردی عادی همخوانی نخواهد داشت . پاسکال می گوید : " دل دلایلی دارد که عقل را بدان دسترسی نیست . " در واقع عشق تحولی را در زندگی باعث می شود که منشاء بسیاری از رویدادها و تصمیم های آتی فرد خواهد شد . ولیوس گوردون می گوید : " عشق کور نیست . عشق بیشتر می بیند نه کمتر . اما چون بیشتر میبیند حاضر است کمتر ببیند . " در عشق دو روح چنان به یکدیگر پیوند می خورند که کالبدها و فاصله هایشان نقش چندانی در تشدید یا کاهش آن ندارند . و اینجاست که سطح پیوند ایجاد می شود . پیوندی که برتر و عالی تر از رابطه است و هرگز به سان عادت ــ که ممکن است به تنفر یا بی تفاوتی تبدیل شود ــ به چیزی غیر خود و ضد خود مبدل نگشته و تغییر ناپذیر و جاودانی است . حال به تاثیر عشق در زندگی افراد می پردازیم . شکسپیر می گوید : " تشویش ها  رویا ها  آه ها  آرزو ها  و اشک ها از ملازمان جدایی ناپذیر عشقند . " باید پذیرفت که زندگی عاشقانه در عصر ما یک تراژدی است . هر چه بیشتر بسوی تمدن پیش می رویم فراوانی کسانی که به سطح پیوند می رسند نیز رو به کاهش می گذارد . چرا که دیگر عشق یک ضرورت نیست  . تا عادت هست  تا رابطه ای هست که میتوان به آسانی آغاز و پایانش داد   چه لزومی دارد خود را گرفتار احساسی کند که در آن  به دیگری هم فکر کند . انسان امروز آنچنان درگیر رابطه ها و عادتها شده که عملا ظرفیت عشق و عاشق شدن را از خود گرفته است . چرا که همواره یاد گرفته که به همه چیز و همه کس از دریچه ی عادت بنگرد و لزومی هم نبیند که غیر این فکر کند . انسان معاصر ماشینی است که طبق برنامه ی عادت کارهای روزانه اش را انجام می دهد و چنان در جای خود بی تحرک و بی تکاپوست که گاهی بوی تعفن مرداب زندگی اش را می پوشاند . نفرت  دروغ  حسادت  و چاپلوسی همه زائیده ی عادت است چرا که عادت هم زاده ی خودخواهی است . در چنین شرایطی که اجتماع ارزشهایش را عملا بر اساس عادتها بنیای نهاده و حتی بقای بیشتر فرد هم در گرایش بسوی عادتهاست تا عشق   دیگر نباید متوقع بود که عشق که آغاز کردن آن آسان و پایان دادنش دشوار  و غالبا غیر ممکن است بر زندگی افراد سایه بگسترد . در روابط میان انسانها عنصری وجود دارد که ریشه ی ناراحتی ها و دلزدگی های افراد است و آن توقع است . هر چه روابط انسانها به سطح بالاتری از عاطفه و صمیمیت برسد سطح توقعات و انتظارات نیز بالاتر خواهد رفت . توقعاتی که اگر برآورده نشوند یا نادیده گرفته شوند  واپس زدگی های عاطفی و روحی را در فرد ایجاد می کنند که مهم ترین عامل قطع یکی رابطه هم می تواند انگاشته شود . زیرا فرد به نقطه ی عدم درک متقابل رسیده و دیگر مبنای مشترکی را برای ادامه ی رابطه هر چند که علاقه هنوز وجود دارد را نمی بیند . در اوایل آشنایی توقع جایی را در تصورات فرد ندارد اما هر چه زمان سپری شود و سطح عاطفی بالاتر رود  فرد چون خود نیز اموری را برای فرد مقابل انجام می دهد انتظار دارد او نیز چنین کند . اما گاهی انتظارات برآورده نمی شوند . و عادت به مثابه ی ستیزی است که بین توقعات سرخورده به منظور عامل اصلی پایان رابطه و علاقه به جهت حفظ رابطه صورت می گیرد . پیروز این ستیز سرنوشت رابطه را رقم خواهم زد . که اکثر مواقع این توقعات ادا نشده هستند که فاتح می شوند  زیرا به مرور زمان بر حجم و تعداد و اثر گذاری شان افزوده می شود . اینگونه است که رابطه ها پایداری چندانی ندارند  زیرا عنصر توقع از خودخواهی فرد ناشی می شود چرا که میخواهد فرد مقابلش توقعاتش را برآورده سازد و بدین گونه وجودش و محبتش را تکریم کند . ولی در عشق توقع مفهومی ندارد . فرد متوقع نیست که اعمالش را ارج نهند و یا نظیرش را برای او انجام دهند . عاشق نتیجه ی کار را که سعادت و سرور معشوق است می خواهد نه سپاس  یا پژواک عملش را . اما چون عشق دو جانبه دیگر امری محالست در این روزها   به همین خاطر است که زندگی عاشقانه یک تراژدی است چون عاشق خود را فدای وجود معشوق میکند بی آنکه معشوق لیاقت آنهمه ایثار را داشته باشد چون بویی از عشق نبرده است و درگیر عادت و خودخواهی است . در واقع در تقابل با افراد بدو نحو می توان رفتار کرد . یا باید به مازوخیسم ( خود آزاری ) روی آوریم و یا به سادیسم ( دیگر آزاری ) . در کشکمش میان توقع و عاطفه فرد اگر توقعاتش را نادیده بگیرد و علاقه را بر آن برتری دهد در واقع به مازوخیسم پرداخته است .و وجود و زندگی خویش را نادیده گرفته است . و اگر توقعاتش را ابراز کند به سادیسم روی می آورد . چون ممکن است این توقعات در قاموس زندگی فرد مقابل دارای ارزشی نبوده و یا حتی غیر ضروری بنظر برسند و او حاضر به پذیرش آن نباشد یا حتی از درکش عاجز باشد . البته مازوخیسم و سادیسم زمانی روی می دهند که افراد آگاهی و درک کاملی درباره ی زندگی و ارتباط ها نداشته باشند . عدم آگاهی و درک شرایط و مسائل است که نمی گذارد فرد بفهمد چه انتظاراتی را میتواند داشته باشد و چه ها را نمی تواند . چون نمی داند چه توقعی را باید ابراز کند و کدام را نه  پس بناچار به یکی از آن دو آزار روی خواهد آورد . اگر هر دو طرف بدانند چه توقعاتی را باید از طرف مقابل بپذیرند و کدام انتظارات را به او عنوان کنند دیگر مازوخیسم و سادیسم روی نخواهد داد و تفاهم شکل خواهد گرفت . اما چون کمتر دو نفری پیدا می شوند که این درک و اطلاع را داشته باشند پس امید چندانی هم نمی توان به تفاهم داشت . تفاهم از شناسایی دوجانبه ی آزادی در روابط متقابل ناشی می شود و تحقق این امر در عصر امروز فوق العاده دشوار است . البته چیزی که باید در عشق مورد توجه قرار گیرد اینست که در عشق باید زن و مرد را بطور جداگانه ای تحلیل کرد . چون در یکی تعقل و در دیگری احساس تمایز بیشتری یافته و نمی توان هر دو را در یک سبک قرار داد . مردها عقلانی تر از زنها عاشق می شوند . در عشق آنها  گاهگاهی رد پای نامحسوسی از عقل دیده می شود که البته بدان ارجی نمینهند اما چون مرد همواره از دریچه عقل به مسائل زندگی می نگرد تا از دریچه ی احساس  عقل وظیفه ی خود می داند که به حیطه ی عشق هم سرکشی کند . غافل از اینکه ناتوان تر از آنست که عشق را بفهمد و هر چه بخواهد عشق را در فرمول یا ضابطه ای انداخته و حبس و کنترلش کند نمی تواند . برای مرد تقابل این دو تا حدی شوک آور و حیرت انگیز است زیرا او در هیچ موقعیتی احساس را تا بدین حد در خود قوی نیافته و حال تجربه ی کاملا جدید و متفاوتی از گذشته را سپری می کند . او که نمی تواند عقل را بطور کامل نادیده بگیرد گاهی جانب عقل را می گیرد اما سرانجام هر دو  هم او و هم عقل تسلیم عشق می شوند . مرد اگر که بداند محبوب است قانع می شود و از تکرار عبارت " دوستت دارم " بیزاری می جوید چرا که استدلال عقلی او می گوید که نیازی به تکرار نیست چون حقیقت را می داند . اما زنها احساسی تر از مردها تن به عشق می سپارند . سراسر وجودشان را عشق و احساس پر می کند و به همین دلیل است که وفادارتر از مردها هستند . اگر مردها حیرتزده از عشق پذیرایی می کنند  زنها با اشتیاق به استقبال عشق می روند و خوشبینانه تر از مردها به این حادثه ی شگرف می نگرند . زن اگر هم بداند که محبوب است ولی باز نیاز دارد که عبارت دلنشین " دوستت دارم " را بشنود . او شیفته ی این تکرار است و آنرا تسلی روح و وجود پر احساسش می داند . مردها بیشتر از تسخیر قلب یک زن لذت می برند تا اظهار و بیان عشق از سوی آنها . اما زنها علاوه بر این فتح دوست دارند هر روز گفت و گوی عاشقانه ای را تجربه و تکرار کنند . در عشق زن آسیب پذیر تر از مرد است . زن بیشتر به مرد اعتماد می کند تا مرد به زن . و اگر شکست یا خیانتی صورت گیرد این زن است که بواسطه ی اعتماد بیشتر بیشتر صدمه می بیند . دلیل اعتماد بیشتر زن اینست که عشق اهمیت بیشتری برای یک زن دارد تا برای یک مرد . سپهری می گوید : " برای مرد عشق و محبت لذت زندگی است ولی برای زن عشق و محبت خود زندگی است " زن بواسطه ی همین اعتماد بیشتر خود را به جریان رودخانه ی عشق می سپارد اما مرد که قبلا فردی عقلگرا بوده کمتر اعتماد می کند و سعی میکند در جریان رودخانه عشق شنا کند . جرج ولز می گوید : " عشق برای زن رمانی است که خود قهرمانش است و برای مرد رمانی که خود نویسنده اش است . " مردها سعی در کنترل حوادث عشق دارند اما زنها علاقه چندانی به مقابله با آن ندارند و بیشتر دوست دارند که در مرکر آن قرار گیرند . شکست در عشق در مرد تولید ناراحتی های شدید می کند و احساساتش را جریحه دار می سازد زیرا او در عشق به احساساتش تکیه کرده و اگر شکست بخورد آنگاه از رویکردی که از عقل به احساس داشته  احساس پشیمانی و خشم خواهد کرد و بعد از آن کمتر به عشق اعتماد خواهد کرد . ولی چون مرد مخلوقی فعال  و بواسطه ی نقش اجتماعی اش موجودی پرتکاپوست ناراحتی و تشویش خاطر خود را با اشتغال به کارهای گوناگون از بین می برد . در واقع مرد در فراموش کردن ماهرتر از زن است که البته بدان جهت است که ابزار های بهتری هم برای این کار دارد . زندگی زن نسبتا محدود   منزویانه  و تفکر آمیز است . زن بیشتر با افکار و احساسات خود سر و کار دارد . اگر در عشق شکست بخورد قلبش بصورت قلعه ای در خواهد آمد که تسخیر و غارت شده  و سپس متروک گردیده است . زن چنین شرایطی را به سختی می تواند فراموش کند که سپری شدن زمان لازمه ی آنست . البته این طرز تفکر و این نگرش در باره عشق نیست و  در باره ی رابطه و عادت مصداق دارد  که برای آسانی گفتار از واژه ی عشق به جای انها استفاده کردیم . زیرا عشق حقیقی هیچ یک از این اما و اگرها را در خود ندارد . شاید اگر فلسفه ی " دوئل " که قرنها پیش وجود داشت حالا هم رایج بود و طرف مجبور بود برای بودن در کنار معشوقش با رقیبش دوئل کند  دیگر کمتر کسی جرات میکرد نام عشق را به سادگی بر زبان خود براند و خود را عاشق بنامد . چرا که ترس و عشق با هم ره نمیسپارند و عاشق در بدست آوردن معشوق هیچ هراس و بیمی به خود راه نمی دهد . اما این روزها چه جنایتها که بنام عشق مرتکب نمیشوند . آدم ربایی و تجاوز به قصد انتقام ... اسید پاشی ... قتل ... اینها چگونه عاشقند ؟ مگر عشق دیگر خواهی نیست؟ مگر عاشق جز رضایت معشوق را نمی خواهد؟ پس چطور اینها می گویند یا باید مال من شوی یا بمیری ؟ عشق را چنان آلوده ساخته اند که دیگر نمی شود نامش را برد . بطوریکه این روزها ملموس ترین گمشده ی عصر کنونی انسانها همین عشق است .  

این شعرو از فروغ خیلی دوس دارم ... و اونو تقدیم میکنم به تموم عاشقای ناگزیر که رفتنشون دلیل نبودنشون نیس ...

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت                      راهی بجز گریز برایم نمانده بود

این عشق اتشین پر از درد بی امید                      در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم که داغ بوسه ی پر حسرت تو را                     با اشک های دیده ز لب شستشو کنم

رفتم که نا تمام بمان در این سرود                         رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم مگو مگو که چرا رفت و ننگ بود                      عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما

از پرده ی خموش و ظلمت چو نور صبح                   بیرون فتاده بود بیکباره راز ما

رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم              در لابلای دامن نیرنگ زندگی

رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان                   فارغ شوم ز کشکمش و جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم                   از خنده های وحشی طوفان گریختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر                         آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز                    دیگر سراغ شعله ی آتش ز من نگیر

می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم           مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بیخبر ز خویش              در دامن سکوت بتلخی گریستم

نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها                     دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم ...

 

کی میدونه وقتی شروع میشه عشق ... شروع میشه دوس داشتن و پر میکنه تو رو از خودش ... قراره چی پیش بیاد ؟ ... کی میدونه عاقبت عاشق شدنو ... کی میدونه این روزا چی بسر عاشقا میاد ... فک کنم هممون بدونیم ...واسه همینه که دیگه عاشق نمیشیم؟! ... خیلی وقته که دیگه عشقی توی کار و زندگیمون نیس ... هر چی هس دوس داشتنته ... که یه روز هست و شایدم فردا نباشه ...

 

نازنین : امید تو خجالت نمی کشی سر کار نمی ری؟ همش عاطل و باطلی؟

امید : چی میگی تو ؟ مگه دیوونه ام برم سر کار ؟ مگه نشنیدی شاعر میگه :  چرا عاقل کند کاری ! ...

 

مرد : باز داری کجا میری؟

زن : قبرستون !

مرد : می مونی یا بر میگردی ؟ !!  

دختر : مامان  من نمیتونم با رضا ازدواج کنم . اون اصلا اعتقادی به جهنم نداره !

مامان دختر : مهم نیس دخترم ! همین که باهاش ازدواج کنی پی به اشتباهش میبره !!

 

اینو برای کسی می نویسم که خیلی ازش دورم ... و خیلی دوس دارم ببینمش ... ارزوی شیرین اما شاید محال ...

شاید اصلا نبینم روی زیبای تو رو                     نبینم تا به ابد برق چشمای تو رو

شاید اصلا نتونم ببوسمت عزیز من                  حس نکنم تا همیشه گرمی لبهای تو رو

شاید اصلا نمونم زنده توی سرمای درون           یخ بزنم نبینم عشق و گرمای تو رو

شاید اصلا نچینم شاخه گلی ز بهار دل تو         نشه که باهات باشم کم کنم رنج و دردای تو رو

شاید اصلا نتونم بهت بگم دوستت دارم            نتونم که بشنوم قشنگ ترین حرفای تو رو

شاید اصلا نتونم داشته باشمت حتی یه آن      نفهمم لذت زندگی با نفسهای تو رو

شاید اصلا نتونم تا اون روزا زنده باشم              اما آرزومه ببینم خوشبختی فردای تو رو ...

 

( توی تگزاس آمریکا )

زن : آقای وکیل ! من میخوام از شوهرم طلاق بگیرم .

وکیل : مانعی نداره ! دو هزار دلار بدین کارتون انجام میشه .

زن : چه خبره آقا ؟ این جوری باشه ترجیح میدم بکشمش ! اون یارو قاتله واسه کشتنش پونصد دلار میخواد!!    

امید : نازنین ! در آوردن پول سخت تره یا خرج کردنش ؟

نازنین : خب معلومه دیگه ! چه سوالایی می پرسی! در اوردنش سخت تره ! خرج کردن که کاری نداره !

امید : ولی من یکی رو میشناسم که خلاف این فکر میکنه !

نازنین : کی؟

امید : یکی از دوستام که پول تقلبی چاپ می کنه !!

 

این روزا همه گیرنده و فرستنده شدن ... کاری رو برات نمیکنن تا براشون کاری نکنی ... خیلی شانسم بیاری و یکی بهت خوبی کنه تا جواب خوبیشو ندی ... دیگه عمرا بیاد طرفت ... نمیدونم ... نمیدونم چرا این جوری شدیم ... دوست داشتنامون هم روی حساب کتاب شده ... دیگه بی دغدغه و بی منت خوبی نمیکنیم ... دیگه بی چشمداشت دست یکی رو نمیگیریم... دوستی کردیم انگاری یه معامله ... که تا توش نفع نبریم انجامش نمیدیم ...  تا حالا از خودمون پرسیدیم اون دوستیای قدیم چی شد ؟... اون رفیقای باحال و بامرام ... اون جوونمردای زندگمون ... همین دوستای روزمره مون ... که حاضر بودن جون بدن برامون ... هی ! چرا این جوری شدیم ؟ ... چرا تا پژواک خوبیمون نیاد دیگه دس به خوبی کردن نمی زنیم ...   این روزا جوری شده که گاهی که یکی بهم خوبی میکنه .... باورم نمیشه ...

 

( امید کنار یه مرد چاق توی اتوبوس شلوغ ایستاده )

امید : هی آقا چه خبرته ؟ چرا این قدر هل میدی آخه ؟

مرد چاق : هل؟ ... هل نمیدم که ! دارم نفس می کشم !! ...